Starorzecze Wierzbowy Łuk

Dzikie starorzecze Wisły za wałem przeciwpowodziowym: liny, karasie i szczupaki wśród grążeli, łowienie z drewnianych kładek i z brzegu.

To dawne koryto Wisły, odcięte od rzeki przy budowie wału w latach 60. Ma kształt półksiężyca, około 1,4 km długości i przeważnie niecałe dwa metry głębokości. Najgłębiej, do 4,2 m, jest w zakolu, gdzie płynął dawny nurt i zostało twarde, piaszczyste dno. Reszta to muł, grążele i pasy trzciny — klasyczna linowa woda.

Liny dorastają tu do 2 kg, a karasie złociste i srebrzyste trafiają się po 40 cm. Karpi jest niewiele, ale są duże: dzikie, wąskie ryby po 8–12 kg, które trudno wyholować z grążeli. Wzdręgi i płocie biorą przez cały sezon, a szczupaki łowi się na spinning w zakolu i przy zwalonych wierzbach.

Nie ma tu domków ani prądu — jest wykoszony brzeg, dziewięć drewnianych kładek, pole namiotowe na łące za wałem i miejsce na ognisko. Rezerwacja służy temu, żeby na kładkach nie było tłoku; płaci się u mnie na miejscu, gotówką albo przelewem na telefon. Najbliższy sklep jest w Józefowie, 3 km stąd, a wodę pitną nabierzecie z kranu przy szopie.